«Από ποια πλευρά έπεσε, τελικά, το Τείχος του Βερολίνου»; διερωτάται, αρθρογράφος της «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ» εκφράζοντας την απορία του για το γεγονός ότι, 20 χρόνια μετά τη γερμανική επανένωση, τα παλιά φαντάσματα μοιάζουν ζωντανά, ενώ το ανερχόμενο γερμανικό κόμμα «Αριστερά» του Οσκαρ Λαφοντέν «παραπέμπει, προγραμματικά, περισσότερο στη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ». Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από την εφημερίδα «Καθημερινή της Κυριακής».
Ερευνα του γερμανικού περιοδικού «Ντερ Σπίγκελ» έδειξε ότι το 49% των Ανατολικογερμανών συμφωνεί με την πρόταση: «Η Ανατολική Γερμανία είχε περισσότερο θετικές, παρά αρνητικές πλευρές. Υπήρχαν αρκετά προβλήματα, αλλά μπορούσε κανείς να ζήσει καλά εκεί». Ενας εκ των ερωτηθέντων δήλωσε: «Οταν παλιά μας πρόβαλλαν ταινίες στο σχολείο, όπου εικονίζονταν ουρές ανθρώπων έξω από υπηρεσίες ευρέσεως εργασίας, παιδιά να ζητιανεύουν και ηλικιωμένοι να ψάχνουν στα απορρίμματα, γελούσαμε δυνατά, θεωρώντας ότι επρόκειτο για προπαγάνδα. Σήμερα, γνωρίζουμε ότι αυτή ήταν η αλήθεια και ότι αποτελούμε πλέον μέρος της».
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, παραπάνω από το 50% των κατοίκων της πρώην Ανατολικής Γερμανίας εξυμνούν το κράτος που υπήρχε πριν από την πτώση του Τείχους. Τόσο ηλικιωμένοι όσο και νέοι δίχως άμεση εμπειρία υπερασπίζονται την Ανατολική Γερμανία, χωρίς να βρίσκουν διαφορές με τη ζωή στη σημερινή ενοποιημένη χώρα. Το 57% κάνει λόγο για περισσότερες «καλές πλευρές του κράτους από ό,τι κακές», ενώ το 49% αναγνωρίζει την ύπαρξη μικρών προβλημάτων στην τότε κοινωνία, χωρίς, όμως, να την απορρίπτει. Ένα 8% παρουσιάζεται φανατικός οπαδός των συνθηκών που επικρατούσαν, επισημαίνοντας πόσο πιο δυστυχισμένοι είναι σήμερα.
Εξίσου μελαγχολική, αν και για διαφορετικούς λόγους, είναι η ατμόσφαιρα που επικρατεί στην άλλη πλευρά του Ρήνου. «Μαζί με το Τείχος, εξαφανίστηκε η Ευρώπη του Ζαν Μονέ», ήταν ο τίτλος πρόσφατου άρθρου της γαλλικής «Λε Μοντ». Ο συντάκτης του, Μπερτράν Λεζάντρ, επεξηγεί:
«Την 9η Νοεμβρίου 1989, η πτώση του Τείχους του Βερολίνου ενταφίασε μια ορισμένη ιδέα της Ευρώπης. Παράδοξο της Ιστορίας: Ακριβώς τη στιγμή όπου η ήπειρος ανακτούσε την ενότητά της, κάτω από τη σημαία της δημοκρατίας και της οικονομίας της αγοράς, έχανε τη συνοχή της. Με έξι ή 15 μέλη, το όνειρο μιας Ευρώπης ομοσπονδιακής, όπως την ήθελαν ο Ζαν Μονέ και οι κληρονόμοι του, ήταν νοητό. Στην Ευρώπη των 27, είναι ουτοπία». Ακόμη κι αν, από κάποιο καπρίτσιο της τύχης, έβλεπε το φως της μέρας μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία, «θα έμοιαζε λιγότερο με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και περισσότερο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία».
Δευτέρα, 09 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα, 02 Νοεμβρίου 2009
Επιτροπές Αγώνα VS Γενικές Συνελεύσεις
Το ξεκίνημα της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς μας φέρνει μπροστά σε νέες εξελίξεις. Είχαμε την πρόσφατη κίνηση του Υπουργείου Παιδείας (επί Ν.Δ) για αναγνώριση 35 ιδιωτικών κολεγίων (ΚΕΣ). Η μερική μόνο απόρριψη αυτής της κίνησης από πλευράς του ΠΑΣΟΚ και της τωρινής Υπουργού Παιδείας αποτελούν κάποιες πρώτες ενδείξεις περί του τί μέλλει γενέσθαι στο ανοιχτό και φέτος μέτωπο της εκπαίδευσης. Απέναντι σε αυτές τις στρατηγικές των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΕΕ για ενίσχυση της ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης, πολλοί Φοιτητικοί Σύλλογοι απάντησαν δυναμικά μέσω κινητοποιήσεων και πορείας που έγινε στην Αθήνα την Πέμπτη 22/10 στη βάση αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων τους.
Πέρα πάντως από το παραπάνω θέμα και τις «καυτές» πτυχές της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (ν/π, αξιολόγηση, ΑΕΙ-ΤΕΙ) υπάρχουν αρκετά ακόμα ζητήματα που αφορούν πολύ άμεσα τους φοιτητές της Ρόδου. Τα μαζικά κοψίματα φοιτητών στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου, η απαράδεκτη κατάσταση και κατανομή των εστιών, το μπλοκ – άουτ του Παιδαγωγικού Τμήματος και το χαώδες κτιριακό πρόβλημα είναι μερικά από αυτά. Όλα αυτά τα προβλήματα που διαπερνούν το Φοιτητικό μας Σύλλογο απαιτούν από αυτόν ριζοσπαστικές προτάσεις διεκδίκησης για να λυθούν. Το όπλο για την κατάκτηση αυτών δεν μπορεί να είναι άλλο από την Γενική Συνέλευση Φοιτητών. Μέσα από την ίδια την Ιστορία του Φοιτητικού Κινήματος έχει αποδειχτεί ότι οι Γενικές Συνελεύσεις μπορούν και αποτελούν ένα δημοκρατικό πεδίο διαλόγου στο οποίο εκτίθενται όλες οι πολιτικές αντιλήψεις και όπου κάθε φοιτητής μπορεί να συμμετέχει, να τοποθετείται και να ψηφίζει. Αποτελούν ακόμη ένα όχημα για συλλογική δράση και υπεράσπιση των κοινών μας συμφερόντων εντός της σχολής. Οι Γ.Σ διαχρονικά παίζουν αυτό τον ρόλο, ενώ ιδιαίτερα σε φάσεις όξυνσης του εκπαιδευτικού μετώπου διαδραμάτισαν κυρίαρχο ρόλο στην συγκρότηση κινηματικών διαδικασιών από τα κάτω. Οι Γ.Σ και όχι οι γραφειοκράτες των παρατάξεων (αυτοί που τώρα προσπαθούν να μειώσουν το ρόλο των Γ.Σ επιχειρώντας την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ) ήταν που ανέδειξαν το Φοιτητικό Κίνημα σε πρωτοπόρο και το οδήγησαν σε νίκες ενάντια στις κυβερνητικές και καθεστωτικές στρατηγικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κίνημα ενάντια στο νέο νόμο – πλαίσιο και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά και η νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι καθεστωτικές παρατάξεις – ιδιαίτερα σε Σχολές όπου έχουν αυτοδυναμίες κλπ – σαμποτάρουν τη διεξαγωγή Συνελεύσεων. Πλάι σ’ αυτούς συχνά πυκνά συναντάμε τις δυνάμεις της συμβιβασμένης αριστεράς (ΣΥΝ – ΚΚΕ) που ακολουθούν σταθερά τον μονόδρομο της απομόνωσης και της αποχής από τις κινητοποιήσεις εκείνες που δεν ακολουθούν τον «σωστό δρόμο», τον δρόμο δηλαδή στον οποίον μας καλεί το κόμμα τους.
Πιστή σε αυτόν τον δρόμο η Πανσπουδαστική Κ.Σ, η οποία όπως μας ενημέρωσε στο προηγούμενο Διοικητικό Θεωρεί τις Γενικές Συνελεύσεις εκφυλισμένες και τους Συλλόγους που δεν κατεβαίνουν σε πορείες με το ΠΑΜΕ ξεπουλημένους, προσπαθεί τώρα να συγκροτήσει ένα όργανο αντιπροσώπευσης των φοιτητών της Σχολής, αντιπαραθετικό βέβαια προς τον ξεπουλημένο μας Σύλλογο και τις εκφυλισμένες μας Συνελεύσεις!!
Αποκλείοντας μία μεγάλη κοινωνική μερίδα φοιτητών (τους μη προερχόμενους από εργατικές οικογένειες) και μία ακόμη μεγαλύτερη πολιτική μερίδα (ουσιαστικά όλους όσους δεν πρόσκεινται στον κομματικό τους χώρο) επιδιώκουν την δημιουργία μιας πεφωτισμένης επιτροπής συνδικαλιστών της συγκεκριμένης παράταξης. Την επιτροπή αυτή ουσιαστικά αποτελεί έκτακτη παραλλαγή της Πανσπουδαστικής την αποκαλούν «Επιτροπή Αγώνα». Θα λειτουργεί στη βάση συγκεκριμένων αιτημάτων συμπόρευσης του Φοιτητικού Κινήματος με τους αγώνες του ΠΑΜΕ, δηλαδή στη βάση μιας προκαθορισμένης πολιτικής πλατφόρμας και θα αναλαμβάνει αυτόκλητα την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας ως φοιτητών αλλά και την οργάνωση της δράσης μας! Δηλαδή τη συμμετοχή σε χωριστές πορείες διαμαρτυρίας που δεν έχουν κινηματικό χαρακτήρα, αλλά χαρακτήρα κομματικής συγκέντρωσης.
Η τακτική αυτή στην οποία προβαίνει η ΚΝΕ προβοκάρει τις μαζικές διαδικασίες του Φ.Σ, μόνο και μόνο επειδή η παράταξή της δεν καταφέρνει να τις ελέγξει! Αποτελεί λοιπόν χυδαία προσπάθεια κομματικού καπελώματος του Φοιτητικού Κινήματος. Όσο για το αν οι επιτροπές αυτές πρόκειται να αποτελέσουν ένα πραγματικό πεδίο διαλόγου και πολιτικής ζύμωσης, νομίζουμε είναι ενδεικτική η στάση τους ότι δηλαδή αρνήθηκαν εξ’ αρχής την συμμετοχή άλλων δυνάμεων της αριστεράς σε αυτές. Η πραγματικότητα είναι τόσο απλή όσο καταλαβαίνουν όλοι. Το μαγαζάκι του ΚΚΕ με το όνομα Π.Κ.Σ τα τελευταία χρόνια χάνει πελατεία και τώρα το μοστράρουν ξανά με νέο όνομα…
Εμείς απέναντι στις γραφειοκρατικές, κομματικοκεντρικές τους λογικές, προτάσσουμε την διεκδίκηση της υπεράσπισης των συλλογικών μας συμφερόντων μέσα από Συλλογικά όργανα όλων των φοιτητών, ανεξαρτήτως κοινωνικής καταγωγής και πολιτικής τοποθέτησης. Δηλαδή μέσα από τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τις Γενικές τους Συνελεύσεις.
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ!
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ του Συλλόγου ΤΜΣ για την 17η Νοέμβρη, την Τετάρτη 10/11, στις 12:00
Πέρα πάντως από το παραπάνω θέμα και τις «καυτές» πτυχές της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (ν/π, αξιολόγηση, ΑΕΙ-ΤΕΙ) υπάρχουν αρκετά ακόμα ζητήματα που αφορούν πολύ άμεσα τους φοιτητές της Ρόδου. Τα μαζικά κοψίματα φοιτητών στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου, η απαράδεκτη κατάσταση και κατανομή των εστιών, το μπλοκ – άουτ του Παιδαγωγικού Τμήματος και το χαώδες κτιριακό πρόβλημα είναι μερικά από αυτά. Όλα αυτά τα προβλήματα που διαπερνούν το Φοιτητικό μας Σύλλογο απαιτούν από αυτόν ριζοσπαστικές προτάσεις διεκδίκησης για να λυθούν. Το όπλο για την κατάκτηση αυτών δεν μπορεί να είναι άλλο από την Γενική Συνέλευση Φοιτητών. Μέσα από την ίδια την Ιστορία του Φοιτητικού Κινήματος έχει αποδειχτεί ότι οι Γενικές Συνελεύσεις μπορούν και αποτελούν ένα δημοκρατικό πεδίο διαλόγου στο οποίο εκτίθενται όλες οι πολιτικές αντιλήψεις και όπου κάθε φοιτητής μπορεί να συμμετέχει, να τοποθετείται και να ψηφίζει. Αποτελούν ακόμη ένα όχημα για συλλογική δράση και υπεράσπιση των κοινών μας συμφερόντων εντός της σχολής. Οι Γ.Σ διαχρονικά παίζουν αυτό τον ρόλο, ενώ ιδιαίτερα σε φάσεις όξυνσης του εκπαιδευτικού μετώπου διαδραμάτισαν κυρίαρχο ρόλο στην συγκρότηση κινηματικών διαδικασιών από τα κάτω. Οι Γ.Σ και όχι οι γραφειοκράτες των παρατάξεων (αυτοί που τώρα προσπαθούν να μειώσουν το ρόλο των Γ.Σ επιχειρώντας την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ) ήταν που ανέδειξαν το Φοιτητικό Κίνημα σε πρωτοπόρο και το οδήγησαν σε νίκες ενάντια στις κυβερνητικές και καθεστωτικές στρατηγικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κίνημα ενάντια στο νέο νόμο – πλαίσιο και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά και η νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι καθεστωτικές παρατάξεις – ιδιαίτερα σε Σχολές όπου έχουν αυτοδυναμίες κλπ – σαμποτάρουν τη διεξαγωγή Συνελεύσεων. Πλάι σ’ αυτούς συχνά πυκνά συναντάμε τις δυνάμεις της συμβιβασμένης αριστεράς (ΣΥΝ – ΚΚΕ) που ακολουθούν σταθερά τον μονόδρομο της απομόνωσης και της αποχής από τις κινητοποιήσεις εκείνες που δεν ακολουθούν τον «σωστό δρόμο», τον δρόμο δηλαδή στον οποίον μας καλεί το κόμμα τους.
Πιστή σε αυτόν τον δρόμο η Πανσπουδαστική Κ.Σ, η οποία όπως μας ενημέρωσε στο προηγούμενο Διοικητικό Θεωρεί τις Γενικές Συνελεύσεις εκφυλισμένες και τους Συλλόγους που δεν κατεβαίνουν σε πορείες με το ΠΑΜΕ ξεπουλημένους, προσπαθεί τώρα να συγκροτήσει ένα όργανο αντιπροσώπευσης των φοιτητών της Σχολής, αντιπαραθετικό βέβαια προς τον ξεπουλημένο μας Σύλλογο και τις εκφυλισμένες μας Συνελεύσεις!!
Αποκλείοντας μία μεγάλη κοινωνική μερίδα φοιτητών (τους μη προερχόμενους από εργατικές οικογένειες) και μία ακόμη μεγαλύτερη πολιτική μερίδα (ουσιαστικά όλους όσους δεν πρόσκεινται στον κομματικό τους χώρο) επιδιώκουν την δημιουργία μιας πεφωτισμένης επιτροπής συνδικαλιστών της συγκεκριμένης παράταξης. Την επιτροπή αυτή ουσιαστικά αποτελεί έκτακτη παραλλαγή της Πανσπουδαστικής την αποκαλούν «Επιτροπή Αγώνα». Θα λειτουργεί στη βάση συγκεκριμένων αιτημάτων συμπόρευσης του Φοιτητικού Κινήματος με τους αγώνες του ΠΑΜΕ, δηλαδή στη βάση μιας προκαθορισμένης πολιτικής πλατφόρμας και θα αναλαμβάνει αυτόκλητα την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας ως φοιτητών αλλά και την οργάνωση της δράσης μας! Δηλαδή τη συμμετοχή σε χωριστές πορείες διαμαρτυρίας που δεν έχουν κινηματικό χαρακτήρα, αλλά χαρακτήρα κομματικής συγκέντρωσης.
Η τακτική αυτή στην οποία προβαίνει η ΚΝΕ προβοκάρει τις μαζικές διαδικασίες του Φ.Σ, μόνο και μόνο επειδή η παράταξή της δεν καταφέρνει να τις ελέγξει! Αποτελεί λοιπόν χυδαία προσπάθεια κομματικού καπελώματος του Φοιτητικού Κινήματος. Όσο για το αν οι επιτροπές αυτές πρόκειται να αποτελέσουν ένα πραγματικό πεδίο διαλόγου και πολιτικής ζύμωσης, νομίζουμε είναι ενδεικτική η στάση τους ότι δηλαδή αρνήθηκαν εξ’ αρχής την συμμετοχή άλλων δυνάμεων της αριστεράς σε αυτές. Η πραγματικότητα είναι τόσο απλή όσο καταλαβαίνουν όλοι. Το μαγαζάκι του ΚΚΕ με το όνομα Π.Κ.Σ τα τελευταία χρόνια χάνει πελατεία και τώρα το μοστράρουν ξανά με νέο όνομα…
Εμείς απέναντι στις γραφειοκρατικές, κομματικοκεντρικές τους λογικές, προτάσσουμε την διεκδίκηση της υπεράσπισης των συλλογικών μας συμφερόντων μέσα από Συλλογικά όργανα όλων των φοιτητών, ανεξαρτήτως κοινωνικής καταγωγής και πολιτικής τοποθέτησης. Δηλαδή μέσα από τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τις Γενικές τους Συνελεύσεις.
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ!
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ του Συλλόγου ΤΜΣ για την 17η Νοέμβρη, την Τετάρτη 10/11, στις 12:00
Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ Τ.Μ.Σ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ Ε.Φ.Ε.Ε.
Πριν λίγες μέρες το σύνολο των καθεστωτικών παρατάξεων (ΔΑΠ - ΠΑΣΠ - ΠΚΣ - ΑΡΕΝ) συμφώνησαν να προχωρήσουν στην ανασυγκρότηση της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος (ΕΦΕΕ), του ανώτερου οργάνου έκφρασης του φοιτητικού συνδικαλισμού μέσω σύγκλισης του ανώτατου οργάνου της: του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου, το οποίο έχει να συνεδριάσει 12 χρόνια. Η συμφωνία αυτή προκαλεί για την φοιτητική κοινότητα μία από τις μεγαλύτερες εξελίξεις των τελευταίων χρόνων...Στην τελευταία συνεδρίαση του Πανσπουδαστικού το 1997 οι παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ επιχείρησαν την πραγματοποίηση καταστατικών αλλαγών στον τρόπο λήψης αποφάσεων της ΕΦΕΕ. Ο τρόπος αυτός είχε ως εξής: Τα άτομα που συμμετείχαν στο Συνέδριο (κάτι το οποίο καθορίζεται από τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών σε κάθε Σχολή) ήταν υποχρεωμένα να εκφράσουν τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων του Τμήματός τους, ανεξάρτητα με τον πολιτικό χώρο στον οποίο ανήκουν. Αυτόν τον τρόπο λήψης αποφάσεων πήγαν να αλλάξουν με πρότασή τους το '97 η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ. Οι σύνεδροι του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου δηλαδή να μπορούν να ψηφίζουν κατά συνείδηση και άρα και κατά παράταξη αγνοώντας τις αποφάσεις των μαζικών οργάνων των Σχολών τους, των Γενικών Συνελεύσεων κλπ.Τα ΕΑΑΚ που η τοποθέτησή τους για την ΕΦΕΕ είναι ότι γενικά αποτελεί ένα όργανο που έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει προωθητικά για το φοιτητικό κίνημα, κατανοώντας ότι σε εκείνη τη συγκυρία επιχειρούνταν η γραφειοκρατικοποίηση των οργάνων της ΕΦΕΕ επέλεξαν να εμποδίσουν τη συνέχιση της διαδικασίας ώστε να διαφυλάξουν το ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα. Όπως και πριν 12 χρόνια, έτσι και στη σημερινή συγκυρία ο κίνδυνος να περάσει η πρόταση των ΔΑΠ - ΠΑΣΠ, είναι υπαρκτός. Τα σχήματα της ΕΑΑΚ αποτελούν την μόνη πολιτική δύναμη που επιλέγει να υπερασπιστεί τα κεκτημένα στον χώρο της εκπαίδευσης μπροστά στον κίνδυνο της ενσωμάτωσης του φοιτητικού κινήματος που ανοίγει η ενδεχόμενη ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ σε αυτή τη φάση.Όσον αφορά τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς, τόσο η ΑΡΕΝ (ΣΥΡΙΖΑ), όσο και η ΠΚΣ (ΚΚΕ) αγνοώντας τις επιπτώσεις που μπορεί να επιφέρει στο φοιτητικό κίνημα η ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ την δεδομένη στιγμή και παρά την επίθεση που δέχεται η εκπαίδευση και τα επαγγελματικά μας δικαιώματα εμμένουν σε μία αξιακή τοποθέτηση υπέρ της ανασυγκρότησης. Επιλέγουν να συνθηκολογήσουν με τις δυνάμεις της αντίδρασης στα κλειστά τους κομματικά γραφεία μακριά από τις Γενικές Συνελεύσεις.Δε λογαριάζουν ότι το φοιτητικό κίνημα έχει αποδείξει ότι μπορεί να ορθώνεται, να συγκρούεται με τις κυβερνήσεις και τελικά να πετυχαίνει νίκες ακόμη και χωρίς κάποιο ανώτερο όργανο με δομές σαν αυτές της ΕΦΕΕ, αφού μπορεί να εκφράζεται μέσα από τους Συλλόγους και τα συντονιστικά τους τα οποία συγκροτούνται σε κινηματικές περιόδους. Το φοιτητικό μας κίνημα δεν έχει ανάγκη από συνεδριάσεις αντιπροσώπων και κλειστά γραφειοκρατικά όργανα. Μπορούμε να αποφασίζουμε εμείς για εμάς μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, μέσα από τους Συλλόγους μας και τις Γενικές Συνελεύσεις!Η Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση καλεί κάθε φοιτητή να στοιχηθεί μαζί της στην Γενική Συνέλευση του Φ.Σ. Μεσογειακών Σπουδών που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16/10 για το θέμα της πραγματοποίησης του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου και της συμμετοχής του Συλλόγου μας σε αυτό και να στηρίξει τις προσπάθειες του σχήματος για διαφύλαξη των κεκτημένων του Φοιτητικού Κινήματος.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΔΕ ΧΩΡΑ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ!
Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση (στο ΤΜΣ)
σχήμα της ΕΑΑΚ
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΔΕ ΧΩΡΑ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ!
Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση (στο ΤΜΣ)
σχήμα της ΕΑΑΚ
Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009
Θερμοί Χειμώνες, κρύα αστεία...
Μετά την συντριπτική πολιτική ήττα της ΔΑΠ στις φοιτητικές εκλογές του προηγούμενου Μάη, και του πολιτικού της κενού που ακολούθησε, στα τέλη του Αυγούστου -σε μία νεκρή για το Φοιτητικό Σύλλογο περίοδο- επιχειρεί μία φυγή προς τα εμπρός. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας έστειλαν στις 26 Αυγούστου μία επιστολή στην οποία επιφανειακά θίγουν ορισμένα ζητήματα όπως το κτιριακό και το φωτοτυπικό στην ουσία όμως επιχειρούν μόνο το ξελάσπωμα των ίδιων αλλά και κάθε γαλάζιου στελέχους της πανεπιστημιακής γραφειοκρατίας. Θέτουν άμοιρο των ευθυνών του ακόμη και τον υπουργό Παιδείας, ενώ παράλληλα αποδίδουν ακέραιη την ευθύνη σε κάθε στέλεχος που δεν ανήκει στον πολιτικό τους περίγυρο. Η θρασυδειλία τους δε σταματά εκεί αλλά ξεπερνώντας τα όρια προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τα αγωνιστικά κομμάτια του Φοιτητικού Σώματος αλλά και καθηγητές χρησιμοποιώντας υβριστικό λεξιλόγιο και δηλώνοντας ότι «εξωθούνται στο να πάρουν το νόμο στα χέρια τους»!
Αλήθεια, τι εννοούν με αυτήν τους την προειδοποίηση; Γιατί εμείς έχουμε υπ’ όψιν μας αρκετές ιστορικές στιγμές στις οποίες η Δεξιά επιχείρησε να… πάρει το νόμο στα χέρια της! Έχουμε υπ’ όψιν μας τη λευκή τρομοκρατία των μοναρχοφασιστών στα 1944 – 1946. Τις επιθέσεις από μισθωμένους τραμπούκους μαχαιροβγάλτες κατά τις δεκαετίες 1950 – 1960. Τις «εκλογές βίας και νοθείας» του 1961. Έχουμε υπ’ όψιν μας τις δολοφονίες αγωνιστών της αριστεράς, όπως ο φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας και ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Κορύφωση αυτής της διαδικασίας ήταν η επιβολή της χούντας των Συνταγματαρχών στις 21 Απρίλη του 1967. Αλλά οι επιθέσεις του παρακράτους της Δεξιάς δε σταμάτησαν στην μεταπολίτευση. Συνεχίστηκαν στις επόμενες δεκαετίες μέσα από τις συμμορίες των «ομάδων κρούσης» της ΟΝΝΕΔ που σε συνεργασία με ακροδεξιές οργανώσεις συνέχιζε και συνεχίζει να «παίρνει το νόμο στα χέρια της» όταν ο πολιτικός της λόγος αποδεικνύεται ανεπαρκής. Αποκορύφωμα της δράσης τους ήταν η δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από τον γραμματέα ΟΝΝΕΔ Πάτρας το Γενάρη του 1991. Αυτές τις περιπτώσεις γνωρίζουμε εμείς στις οποίες άτομα του ευρύτερου χώρου της ΔΑΠ δοκίμασαν να «πάρουν το νόμο στα χέρια τους». Τι ακριβώς εννοούν οι «συνάδελφοι» όταν γράφουν ότι εξωθούνται σε κάτι παρόμοιο;
Την ίδια μέρα κατά την οποία είχε γραφτεί η επιστολή, πραγματοποιήθηκε διάρρηξη του Πανεπιστημίου, κατά την οποία οι «άγνωστοι» δράστες δεν έκλεψαν τίποτε αλλά μόνο προξένησαν φθορές. Μάλιστα εντελώς τυχαία (sic) οι φθορές έγιναν στα γραφεία των στελεχών εκείνων που η ΔΑΠ στοχοποιούσε μέσα από την επιστολή της! Ποια είναι τελικά η σχέση της ηγεσίας της ΔΑΠ ΝΔΦΚ Ρόδου με τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της επίθεσης;
Η συγκεκριμένη επίθεση, όπως και η στοχοποίηση της κατάληψης του Παλιού Κυλικείου πέρα από τον άμεσο στόχο τους, επιχειρούν και την καταστρατήγηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, μέσα από την δυσφήμησή του. Δεν είναι άλλωστε πρωτοφανή για τα δεδομένα των πανεπιστημιακών κοινοτήτων τέτοιου τύπου προβοκάτσιες ενάντια στην μεγάλη αυτή κατάκτηση του λαϊκού κινήματος. Προβοκάτσιες που τον τελευταίο χρόνο οξύνονται και εξυπηρετούν τα συμφέροντα αυτών που θέλουν να δουν τις εταιρίες να πλουτίζουν μέσα στις σχολές και το κράτος να ολοκληρώνει τους σχεδιασμούς του για απομάκρυνση του φοιτητικού συνδικαλισμού από ριζοσπαστικές πρακτικές. Να σημειωθεί ότι η επιστολή εστάλη και στον εισαγγελέα πρωτοδικών Ρόδου, το ίδιο πρόσωπο που λίγους μήνες πριν πρότεινε την άρση του ασύλου με γελοίες αφορμές…
Ας μη ξεχνάμε ότι με την απόδοση ευθυνών στους καταληψίες του κτιρίου Δ’, η ΔΑΠ επιχειρεί να καθαρίσει με μία υπόθεση που τη βαραίνει στο έπακρο, την υπόθεση του κτιριακού προβλήματος, για το οποίο κωλυσιεργούσε όσα χρόνια αυτή ήλεγχε τους Φοιτητικούς Συλλόγους. Η κατάληψη χωρίς να στερείται ευθυνών, σε καμία περίπτωση δεν προκάλεσε το κτιριακό πρόβλημα το οποίο προϋπήρχε, αλλά το ανέδειξε στερώντας από τη Σχολή έναν από τους ελάχιστους εκμεταλλεύσιμους χώρους. Από την άλλη το κτιριακό πρόβλημα προκάλεσαν και διατηρούν αυτοί που στέκονται άπραγοι αντί να πιέσουν για την αναστήλωση του κτιρίου της 7ης Μάρτη και την ανακατάληψη των κτιριακών μονάδων του παλαιού στρατοπέδου, πρόταση την οποία υποστηρίξαμε στις Γ. Συνελεύσεις των Συλλόγων.
Γνωρίζαμε τις τακτικές που είναι ικανή να χρησιμοποιήσει η Δεξιά όταν η πολιτική της βρίσκει εμπόδιο της τις διαθέσεις των μαζών. Η χρήση παρακρατικών μεθόδων καταστολής, η δυσφήμηση του ασύλου, η προσπάθεια φίμωσης και τρομοκράτησης της ακαδημαϊκής κοινότητας θα μας βρίσκει απέναντι της σε κάθε της έκφανση. Ας είναι σίγουρος όποιοσδήποτε επιχειρεί να συγκρουστεί με τα φοιτητικά συμφέροντα ότι θα μας βρίσκει απέναντί του μέσα από τις μαζικές διαδικασίες των Φοιτητικών Συλλόγων, τις Γενικές Συνελεύσεις και τις ριζοσπαστικές αποφάσεις τους. Αυτός είναι ο δικός μας δρόμος. Ο δρόμος του αγώνα.
ΕΑΑΚ ΡΟΔΟΥ
Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση
Δασκάλων Ριζοσπαστική Αριστερή ΣΥσπείρωση
Κίνηση ΑΝεξάρτητων ΑΡΙστερών ΝΗπιαγωγών
Μετά την συντριπτική πολιτική ήττα της ΔΑΠ στις φοιτητικές εκλογές του προηγούμενου Μάη, και του πολιτικού της κενού που ακολούθησε, στα τέλη του Αυγούστου -σε μία νεκρή για το Φοιτητικό Σύλλογο περίοδο- επιχειρεί μία φυγή προς τα εμπρός. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας έστειλαν στις 26 Αυγούστου μία επιστολή στην οποία επιφανειακά θίγουν ορισμένα ζητήματα όπως το κτιριακό και το φωτοτυπικό στην ουσία όμως επιχειρούν μόνο το ξελάσπωμα των ίδιων αλλά και κάθε γαλάζιου στελέχους της πανεπιστημιακής γραφειοκρατίας. Θέτουν άμοιρο των ευθυνών του ακόμη και τον υπουργό Παιδείας, ενώ παράλληλα αποδίδουν ακέραιη την ευθύνη σε κάθε στέλεχος που δεν ανήκει στον πολιτικό τους περίγυρο. Η θρασυδειλία τους δε σταματά εκεί αλλά ξεπερνώντας τα όρια προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τα αγωνιστικά κομμάτια του Φοιτητικού Σώματος αλλά και καθηγητές χρησιμοποιώντας υβριστικό λεξιλόγιο και δηλώνοντας ότι «εξωθούνται στο να πάρουν το νόμο στα χέρια τους»!
Αλήθεια, τι εννοούν με αυτήν τους την προειδοποίηση; Γιατί εμείς έχουμε υπ’ όψιν μας αρκετές ιστορικές στιγμές στις οποίες η Δεξιά επιχείρησε να… πάρει το νόμο στα χέρια της! Έχουμε υπ’ όψιν μας τη λευκή τρομοκρατία των μοναρχοφασιστών στα 1944 – 1946. Τις επιθέσεις από μισθωμένους τραμπούκους μαχαιροβγάλτες κατά τις δεκαετίες 1950 – 1960. Τις «εκλογές βίας και νοθείας» του 1961. Έχουμε υπ’ όψιν μας τις δολοφονίες αγωνιστών της αριστεράς, όπως ο φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας και ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Κορύφωση αυτής της διαδικασίας ήταν η επιβολή της χούντας των Συνταγματαρχών στις 21 Απρίλη του 1967. Αλλά οι επιθέσεις του παρακράτους της Δεξιάς δε σταμάτησαν στην μεταπολίτευση. Συνεχίστηκαν στις επόμενες δεκαετίες μέσα από τις συμμορίες των «ομάδων κρούσης» της ΟΝΝΕΔ που σε συνεργασία με ακροδεξιές οργανώσεις συνέχιζε και συνεχίζει να «παίρνει το νόμο στα χέρια της» όταν ο πολιτικός της λόγος αποδεικνύεται ανεπαρκής. Αποκορύφωμα της δράσης τους ήταν η δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από τον γραμματέα ΟΝΝΕΔ Πάτρας το Γενάρη του 1991. Αυτές τις περιπτώσεις γνωρίζουμε εμείς στις οποίες άτομα του ευρύτερου χώρου της ΔΑΠ δοκίμασαν να «πάρουν το νόμο στα χέρια τους». Τι ακριβώς εννοούν οι «συνάδελφοι» όταν γράφουν ότι εξωθούνται σε κάτι παρόμοιο;
Την ίδια μέρα κατά την οποία είχε γραφτεί η επιστολή, πραγματοποιήθηκε διάρρηξη του Πανεπιστημίου, κατά την οποία οι «άγνωστοι» δράστες δεν έκλεψαν τίποτε αλλά μόνο προξένησαν φθορές. Μάλιστα εντελώς τυχαία (sic) οι φθορές έγιναν στα γραφεία των στελεχών εκείνων που η ΔΑΠ στοχοποιούσε μέσα από την επιστολή της! Ποια είναι τελικά η σχέση της ηγεσίας της ΔΑΠ ΝΔΦΚ Ρόδου με τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της επίθεσης;
Η συγκεκριμένη επίθεση, όπως και η στοχοποίηση της κατάληψης του Παλιού Κυλικείου πέρα από τον άμεσο στόχο τους, επιχειρούν και την καταστρατήγηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, μέσα από την δυσφήμησή του. Δεν είναι άλλωστε πρωτοφανή για τα δεδομένα των πανεπιστημιακών κοινοτήτων τέτοιου τύπου προβοκάτσιες ενάντια στην μεγάλη αυτή κατάκτηση του λαϊκού κινήματος. Προβοκάτσιες που τον τελευταίο χρόνο οξύνονται και εξυπηρετούν τα συμφέροντα αυτών που θέλουν να δουν τις εταιρίες να πλουτίζουν μέσα στις σχολές και το κράτος να ολοκληρώνει τους σχεδιασμούς του για απομάκρυνση του φοιτητικού συνδικαλισμού από ριζοσπαστικές πρακτικές. Να σημειωθεί ότι η επιστολή εστάλη και στον εισαγγελέα πρωτοδικών Ρόδου, το ίδιο πρόσωπο που λίγους μήνες πριν πρότεινε την άρση του ασύλου με γελοίες αφορμές…
Ας μη ξεχνάμε ότι με την απόδοση ευθυνών στους καταληψίες του κτιρίου Δ’, η ΔΑΠ επιχειρεί να καθαρίσει με μία υπόθεση που τη βαραίνει στο έπακρο, την υπόθεση του κτιριακού προβλήματος, για το οποίο κωλυσιεργούσε όσα χρόνια αυτή ήλεγχε τους Φοιτητικούς Συλλόγους. Η κατάληψη χωρίς να στερείται ευθυνών, σε καμία περίπτωση δεν προκάλεσε το κτιριακό πρόβλημα το οποίο προϋπήρχε, αλλά το ανέδειξε στερώντας από τη Σχολή έναν από τους ελάχιστους εκμεταλλεύσιμους χώρους. Από την άλλη το κτιριακό πρόβλημα προκάλεσαν και διατηρούν αυτοί που στέκονται άπραγοι αντί να πιέσουν για την αναστήλωση του κτιρίου της 7ης Μάρτη και την ανακατάληψη των κτιριακών μονάδων του παλαιού στρατοπέδου, πρόταση την οποία υποστηρίξαμε στις Γ. Συνελεύσεις των Συλλόγων.
Γνωρίζαμε τις τακτικές που είναι ικανή να χρησιμοποιήσει η Δεξιά όταν η πολιτική της βρίσκει εμπόδιο της τις διαθέσεις των μαζών. Η χρήση παρακρατικών μεθόδων καταστολής, η δυσφήμηση του ασύλου, η προσπάθεια φίμωσης και τρομοκράτησης της ακαδημαϊκής κοινότητας θα μας βρίσκει απέναντι της σε κάθε της έκφανση. Ας είναι σίγουρος όποιοσδήποτε επιχειρεί να συγκρουστεί με τα φοιτητικά συμφέροντα ότι θα μας βρίσκει απέναντί του μέσα από τις μαζικές διαδικασίες των Φοιτητικών Συλλόγων, τις Γενικές Συνελεύσεις και τις ριζοσπαστικές αποφάσεις τους. Αυτός είναι ο δικός μας δρόμος. Ο δρόμος του αγώνα.
ΕΑΑΚ ΡΟΔΟΥ
Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση
Δασκάλων Ριζοσπαστική Αριστερή ΣΥσπείρωση
Κίνηση ΑΝεξάρτητων ΑΡΙστερών ΝΗπιαγωγών
Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009
Περί μη ύπαρξης συλλόγου ο λόγος
Τα αποτελέσματα των φετινών φοιτητικών εκλογών είχαν βαρύνουσα πολιτική σημασία αφού αποτύπωσαν σε ένα βαθμό τα ιδιαίτερα πολιτικά χαρακτηριστικά που αρχίζει να διαμορφώνει το φοιτητικό κίνημα της χώρας μας στη νέα εποχή που ανοίγει ο Δεκέμβρης, η ξόφληση του φιλελεύθερου μοντέλου και η διεθνής συστημική κρίση. Σε πανελλαδικό επίπεδο αυτό που διαπιστώνεται με μία πρώτη ματιά είναι μία πτώση της ΔΑΠ, της Πανσπουδαστικής και της ΑΡΕΝ και μία άνοδος της ΠΑΣΠ και των σχημάτων της ΕΑΑΚ.
Σε τοπικό επίπεδο πάντως τα αποτελέσματα των εκλογών στιγματίζονται από την κατακόρυφη πτώση της ΔΑΠ και την αλματώδη άνοδο της δυναμικής των σχημάτων της ΕΑΑΚ. Η πτώση της ΔΑΠ οφείλεται τόσο σε παράγοντες εξωτερικούς, (όπως είναι σε κεντρικό επίπεδο: η γενικευμένη αποστράτευση του ελληνικοί λαού από το φιλελεύθερο μοντέλο σε επίπεδο ιδεολογίας, η διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών σε μία περίοδο μεγάλης κρίσης για τη Νέα Δημοκρατία κλπ. Και σε τοπικό: η αναβαθμισμένη δράση των ριζοσπαστικών δυνάμεων, η μειωμένη χρηματοδότηση από τη Νέα Δημοκρατία σε σχέση με προηγούμενες χρονιές.) αλλά και εσωτερικούς. Η δική μας άνοδος κρίνουμε ότι οφείλεται στη διαρκή και αξιοπρεπή μας παρουσία, στον αντισυνδιαχειριστικό τρόπο της πολιτικής μας παρέμβασης, στην ολόπλευρη και μαχητική στήριξη από πλευράς μας των αγώνων του Δεκέμβρη, στην καθημερινή ανάδειξη των επιπτώσεων της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης με αιχμές τα ΚΕΣ και τον νόμο – πλαίσιο.
Η αυτοδυναμία της ΔΑΠ στο σύλλογο Μεσογειακών Σπουδών είναι πλέον παρελθόν και θεωρούμε ότι η από πλευράς μας δυναμική και συνεχής αντιπαράθεση με αυτή την παράταξη, το ξεσκέπασμα της στα μάτια των φοιτητών, η καθημερινή σύγκρουσή μας με τις πολιτικές που πρεσβεύει ήταν ο σημαντικότερος παράγονρας στην εκλογική πτώση πτώση της και ως τέτοιος ήταν και καταλύτης για το σπάσιμο της αυτοδυναμίας. Στο τελευταίο σιγοντάρισε η άνοδος της ΠΑΣΠ, μία άνοδος που οφείλεται από τη μία στη διεύρυνση του κοινωνικού κύκλου της και από την άλλη στη γενναία χρηματοδότηση της από το ΠΑΣΟΚ που της εξασφάλισε αρκετά εισιτήρια ψηφοφόρων.
Από την αρχή της πολιτικής μας ύπαρξης, είχαμε διαπιστώσει ότι η αυτοδυναμία της ΔΑΠ δημιουργούσε πρόσθετα προβλήματα στο Σύλλογο και το Τμήμα…. Πτυχίο χωρίς επαγγελματική κατοχύρωση, τεράστια προβλήματα με τις κτιριακές εγκαταστάσεις, καλπάζουσα καθηγητική αυθαιρεσία, παθητική αποδοχή κάθε κυβερνητικής «οδηγίας», ακόμη και της πιο αντιδραστικής. Επίσης αλαζονεία απέναντι στις άλλες πολιτικές δυνάμεις, απαξίωση των Γενικών Συνελεύσεων, καλλιέργεια του ατομικισμού, ενσωμάτωση της παθητικότητας και της παθητικής συμμετοχής στα κοινά. Το σπάσιμο της αυτοδυναμίας σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί κατά κάποιο μεταφυσικό τρόπο τη λύση σε όλα αυτά. Ανοίγει όμως νέα πεδία δράσης. Ανοίγει την προοπτική της συχνότερης μαζικής παρέμβασης στα κοινά μέσω Γενικών Συνελεύσεων και αποτελεί κομβικό βήμα για την αποδέσμευση των δράσεων του Φοιτητικού Συλλόγου από τις ορέξεις της γαλάζιας πεντάδας.
Αμέσως μετά το σπάσιμο της αυτοδυναμίας, η φημολογία της ΔΑΠ περί ύπαρξης ενός σφιχτοδεμένου «αντί – ΔΑΠ» μπλοκ καταρρίφθηκε, με τον δραματικότερο ομολογουμένως τρόπο…
Βάση του καταστατικού (το οποίο στο Σύλλογό μας αποτελεί κάτι σαν Ευαγγέλιο) λίγες μέρες μετά τις εκλογές πρέπει να συσταθεί το νέο Διοικητικό Συμβούλιο. Κατά τους γραφειοκράτες αντιπροσώπωους των άλλων παρατάξεων τέτοιο πράγμα χωρίς Πρόεδρο, γραμματείς και φαρισαίους δεν μπορεί να υφίσταται και είναι και πολύ παράνομο μάλιστα. Αναγνωρίζοντας αναγκαστικά την κυρίαρχη αυτή αντίληψη για τα όργανα διοίκησης προτείναμε την αναλογική κατανομή των θέσεων του προεδρείου (πρόεδρος, αντιπρόεδρος, γραμματέας, ειδικός γραμματέας, ταμίας) κατά τον ίδιο τρόπο που αναλογικά μοιράζονται και οι έδρες του Διοικητικού στις υπόλοιπες δυνάμεις ως πιο δίκαιο τρόπο κατανομής. Σε αυτή την περίπτωση οι θέσεις θα μοιράζονταν ως εξής:
Συνολικός αριθμός ψηφισάντων / αριθμός θέσεων του προεδρείου = μέτρο έδρας
334 / 5 = 66.8
Σε κάθε παράταξη - σχήμα αναλογεί καθ’ αυτόν τον τρόπο 1 έδρα για κάθε 66.8 ψήφους που έχει λάβει. Τα ‘’υπόλοιπα’’ κατανέμονται και πάλι κατά τρόπο αναλογικό:
Παράταξη/ Σχήμα
Ψήφοι που έλαβε
Ψήφοι / μέτρο έδρας στο προεδρείο
Έδρες που της αναλογούν (Α' κατανομή)
Έδρες που της αναλογούν (Β' κατανομή)
ΔΑΠ
147
2,20
2
2
ΠΑΣΠ
102
1,53
1
2
ΦΑΠΑ
44
0,66
0
1
ΠΚΣ
29
0,43
0
Για να προκύψει όμως ο αναλογικός διαμοιρασμός των θέσεων χρειάζεται οι παρατάξεις να τον αποδεχτούν. Να αποδεχτούν δηλαδή τη… δημοκρατία και την απλή αναλογική! Η ΔΑΠ – ΝΔΦΚ διαφώνησε εξ’ αρχής. Όχι απλά είδε με καχυποψία την αναλογική κατανομή, αλλά την κατήγγειλε ως αυθαίρετη και (διακινδυνεύοντας να καταντήσει γραφική) άρχισε να διερωτάται μήπως ως πρακτική η απλή αναλογική είναι παράνομη! Αντ’ αυτού τι πρότεινε; Να κατεβαίνει για κάθε θέση κάποιος εκπρόσωπος από όποια παράταξη επιθυμεί και να ψηφίζεται ονομαστικά. Έτσι συνηθίζεται στο Τμήμα μας εδώ και χρόνια είπαν. (άλλωστε και το ρουφιάνεμα αριστερών στην ασφάλεια συνηθιζόταν στα ελληνικά Πανεπιστήμια για πολλά χρόνια. Ίσως γι’ αυτό το επανέφεραν…) Βάση εθιμικού δικαίου λοιπόν κατά τη ΔΑΠ έπρεπε να ψηφίσουμε πρόσωπα! Με αυτό τον τρόπο όμως μία παράταξη θα μπορεί να διεκδικήσει περισσότερες θέσεις από το προεδρείο απ’ όσες θα δικαιούταν αναλογικά. Θα ήταν τεράστια οπισθοχώρηση να δεχτούμε κάτι τέτοιο, το οποίο εκτός των άλλων θα προϋπέθετε προκειμένου να μην παρακωλύσουμε τη διαδικασία να στηρίξουμε και άτομα άλλων παρατάξεων για να λάβουν θέσεις στο προεδρείο. Αλλά ακόμη και αν το κάναμε δεν θα είχε κανένα νόημα αφού η Πανσπουδαστική τραβούσε σε δικά της μονοπάτια… Πρώτη της σκέψη (την οποία υπερασπίστηκε με σθένος) ήταν το «καμία συνεργασία». Η τακτική αυτή, εκτός του ότι είναι θεωρητικά και ιστορικά λαθεμένη και αποτελεί από μόνη της υπεκφυγή και παραίτηση, είναι και μία τακτική που αν όλες οι δυνάμεις επέλεγαν να την ακολουθήσουν, θα έδινε 4 από τις 5 θέσεις του προεδρείου στη ΔΑΠ και θα ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να της γίνει. Σε περίπτωση δε που εμείς αποφασίζαμε να συνεργαστούμε με την ΠΑΣΠ, το αποτέλεσμα όλων των ψηφοφοριών θα ήταν 4(ΔΑΠ) – 4(3 ΠΑΣΠ + 1 ΦΑΠΑ) συν ένα λευκό της ΠΚΣ, οπότε η διαδικασία θα έμενε και πάλι μετέωρη\Με την στάση τους αυτή καθυστέρησαν ανεπανόρθωτα τη σύσταση του συλλόγου, παρακολύωντας όλες τις διαδικασίες του.
Οι μέρες περνούσαν, η ΔΑΠ επέμενε στην αρχική της προσωπολαγνική τοποθέτηση, η δε Πανσπουδαστική έδινε ρεσιτάλ εκπλήξεων… Στην επόμενη σύγκληση για τη σύσταση του προεδρείου, ενημέρωσε τα έκπληκτα ώτα μας ότι τελικά θα συμμετέχει στην ψηφοφορία με την προϋπόθεση να υπάρξει… αναλογική κατανομή των εδρών! Αλλά οι εκπλήξεις δε σταματούν εδώ! Η Πανσπουδαστική βλέπετε έχει φτιάξει δικό της σύστημα απλής αναλογικής (!) στο οποίο σε αντίθεση με την πατροπαράδοτη απλή αναλογική, οι αριθμοί δεν παίζουν κάποιο ιδιαίτερο ρόλο. Απλά οι παρατάξεις μοιράζονται τις θέσεις μία – μία με κάποια αυθαίρετη σειρά! Επίσης με την αναλογική νέου τύπου που ανακάλυψε η ΠΚΣ (που προφανώς βασίζεται σε ανώτερα μαθηματικά τα οποία δεν τα κατέχουν κοινοί θνητοί), η ΠΚΣ παίρνει θέση και μάλιστα αυτή του γραμματέα, η ΔΑΠ με τη σειρά της κρατάει υποχρεωτικά… Πρόεδρο και Ταμία!
Στην επόμενη συνάντηση, αφού ούτε στη δεύτερη στάθηκε δυνατόν να ψηφιστεί προεδρείο, ο πρόεδρος της εφορευτικής, αν και παρουσιάστηκε στη διαδικασία δεν έφερε μαζί του ούτε το βιβλίο των πρακτικών, ούτε τη σφραγίδα του συλλόγου εμπαίζοντας ανοιχτά όλους τους παρευρισκόμενους. Το ζήτημα λοιπόν της κατανομής των εδρών πέρασε από τότε σε Γενική Συνέλευση Φοιτητών, η οποία ύστερα από συνεννόηση μεταξύ παρατάξεων και όχι με ψηφοφορία, (αντικαταστατικά δηλαδή αλλά εδώ δεν μπήκε νομικό θέμα, αφού ήταν πρόταση της ΔΑΠ…) ορίστηκε για την Παρασκευή 12/ 6.
Η πρόθεση της ΔΑΠ να σφετεριστεί όσο το δυνατόν περισσότερη εξουσία είναι γνωστή και καθόλου οι συνδικαλιστές της δεν έχουν διάθεση να το κρύψουν. Στα τμήματα που κράτησε την αυτοδυναμία για παράδειγμα όχι απλά δεν κατανεμήθηκαν αναλογικά οι έδρες και οι θέσεις στα όργανα συνδιοίκησης (Σύγκλητος, Κοσμητεία, Φοιτητική Μέριμνα κ.α.) αλλά μοίρασε τα πάντα ανάμεσα στα μέλη της ωσάν να ήταν η ίδια ο Σύλλογος, ωσάν να κατείχε το 100% της αποδοχής του κόσμου, όπως συνέβαινε και στο Τ.Μ.Σ. άλλωστε μέχρι πρόσφατα… Αλλά η δίψα τους για παντοδυναμία δε μας αφορά. Από την άλλη δε μας αφορά ούτε και η παθιασμένη διεκδίκηση από πλευράς της ΠΑΣΠ της γκλαμουράτης θέσης του Προέδρου. Το μόνο που μας απασχολεί είναι το γεγονός ότι εδώ και ένα μήνα ο Σύλλογος Φοιτητών του Τμήματος Μεσογειακών ουσιαστικά δεν υφίσταται! Ζητήματα πολύ σημαντικά, (εστίες, συγγράμματα, άσυλο, εσωτερική αξιολόγηση, παλιό στρατόπεδο) επανέρχονται επιτακτικά και κανένα όργανο του φοιτητικού συλλόγου δε λειτουργεί ώστε να αναλάβει δράση. Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί πολύ απλά, όλες οι παρατάξεις, με πρωτοστατούσες αυτές του δικομματισμού έχουν βάλει το πολιτικό τους συμφέρον πολύ πιο ψηλά από αυτό των φοιτητών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Η ΔΑΠ είναι σίγουρο ότι θα χρησιμοποιήσει τα παραπροϊόντα αυτής της παρωδίας για μαζική προπαγάνδα, για να τονίσει ότι μπορεί ο Σύλλογος στα χρόνια της αυτοδυναμίας να μη λειτουργούσε σωστά, αλλά τουλάχιστον υπήρχε! Και παρ’ όλα αυτά, η ΠΑΣΠ δε φαίνεται να ενοχλείται στο ελάχιστο από την υπάρχουσα κατάσταση. Μάλλον τα συλλογικά προβλήματα δεν την αφορούν, τώρα που το ρεύμα του σπασίματος της αυτοδυναμίας είναι φρέσκο και μπορεί ακόμη να στηρίζεται σε αυτό για να κερδίζει σε επίπεδο επιρροής κάποιους, ελάχιστους σίγουρα, υποστηριχτές. Η ΠΚΣ με τη σειρά της, μας δίνει την εντύπωση ότι καθόλου δεν έχει καταλάβει πόσο αντιδραστική έχει αποδειχτεί στην πράξη η τοποθέτησή της.
Εμείς δεν έχουμε θέση σε αυτό το παιχνίδι. Από τη στιγμή που δεν είναι δυνατόν σε αυτή τη φάση να διαλύσουμε την ιεραρχική δομή του Δ.Σ. και το προεδρείο του, δηλώνουμε ξεκάθαρα υπέρ της αναλογικής κατανομής των εδρών. Αυτός είναι ο μόνος δημοκρατικός τρόπος να κατανεμηθούν, τον υποστηρίξαμε από την αρχή, θα την υπερασπιστούμε και στη Γενική Συνέλευση της Παρασκευής. Το ποια θέση θα μας δοθεί τελικά στο προεδρείο δε μας αφορά πλέον. Στην κατάσταση που έχει περιέλθει ο Σύλλογος αυτό που προέχει είναι η σύσταση των οργάνων διοίκησής του. Περιμένουμε από τις άλλες δυνάμεις να επιδείξουν τη σοβαρότητα που αρμόζει στο θέμα και από τα μέλη του Φοιτητικού Συλλόγου, να παραβρεθούν μαζικά στη Γενική Συνέλευση, στηρίζοντας την αναλογική κατανομή των θέσεων του προεδρείου, ώστε να εξασφαλιστεί ότι καμία παράταξη δε θα καπηλευτεί εξουσία στις πλάτες του Φοιτητικού Σώματος.
Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση
Τα αποτελέσματα των φετινών φοιτητικών εκλογών είχαν βαρύνουσα πολιτική σημασία αφού αποτύπωσαν σε ένα βαθμό τα ιδιαίτερα πολιτικά χαρακτηριστικά που αρχίζει να διαμορφώνει το φοιτητικό κίνημα της χώρας μας στη νέα εποχή που ανοίγει ο Δεκέμβρης, η ξόφληση του φιλελεύθερου μοντέλου και η διεθνής συστημική κρίση. Σε πανελλαδικό επίπεδο αυτό που διαπιστώνεται με μία πρώτη ματιά είναι μία πτώση της ΔΑΠ, της Πανσπουδαστικής και της ΑΡΕΝ και μία άνοδος της ΠΑΣΠ και των σχημάτων της ΕΑΑΚ.
Σε τοπικό επίπεδο πάντως τα αποτελέσματα των εκλογών στιγματίζονται από την κατακόρυφη πτώση της ΔΑΠ και την αλματώδη άνοδο της δυναμικής των σχημάτων της ΕΑΑΚ. Η πτώση της ΔΑΠ οφείλεται τόσο σε παράγοντες εξωτερικούς, (όπως είναι σε κεντρικό επίπεδο: η γενικευμένη αποστράτευση του ελληνικοί λαού από το φιλελεύθερο μοντέλο σε επίπεδο ιδεολογίας, η διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών σε μία περίοδο μεγάλης κρίσης για τη Νέα Δημοκρατία κλπ. Και σε τοπικό: η αναβαθμισμένη δράση των ριζοσπαστικών δυνάμεων, η μειωμένη χρηματοδότηση από τη Νέα Δημοκρατία σε σχέση με προηγούμενες χρονιές.) αλλά και εσωτερικούς. Η δική μας άνοδος κρίνουμε ότι οφείλεται στη διαρκή και αξιοπρεπή μας παρουσία, στον αντισυνδιαχειριστικό τρόπο της πολιτικής μας παρέμβασης, στην ολόπλευρη και μαχητική στήριξη από πλευράς μας των αγώνων του Δεκέμβρη, στην καθημερινή ανάδειξη των επιπτώσεων της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης με αιχμές τα ΚΕΣ και τον νόμο – πλαίσιο.
Η αυτοδυναμία της ΔΑΠ στο σύλλογο Μεσογειακών Σπουδών είναι πλέον παρελθόν και θεωρούμε ότι η από πλευράς μας δυναμική και συνεχής αντιπαράθεση με αυτή την παράταξη, το ξεσκέπασμα της στα μάτια των φοιτητών, η καθημερινή σύγκρουσή μας με τις πολιτικές που πρεσβεύει ήταν ο σημαντικότερος παράγονρας στην εκλογική πτώση πτώση της και ως τέτοιος ήταν και καταλύτης για το σπάσιμο της αυτοδυναμίας. Στο τελευταίο σιγοντάρισε η άνοδος της ΠΑΣΠ, μία άνοδος που οφείλεται από τη μία στη διεύρυνση του κοινωνικού κύκλου της και από την άλλη στη γενναία χρηματοδότηση της από το ΠΑΣΟΚ που της εξασφάλισε αρκετά εισιτήρια ψηφοφόρων.
Από την αρχή της πολιτικής μας ύπαρξης, είχαμε διαπιστώσει ότι η αυτοδυναμία της ΔΑΠ δημιουργούσε πρόσθετα προβλήματα στο Σύλλογο και το Τμήμα…. Πτυχίο χωρίς επαγγελματική κατοχύρωση, τεράστια προβλήματα με τις κτιριακές εγκαταστάσεις, καλπάζουσα καθηγητική αυθαιρεσία, παθητική αποδοχή κάθε κυβερνητικής «οδηγίας», ακόμη και της πιο αντιδραστικής. Επίσης αλαζονεία απέναντι στις άλλες πολιτικές δυνάμεις, απαξίωση των Γενικών Συνελεύσεων, καλλιέργεια του ατομικισμού, ενσωμάτωση της παθητικότητας και της παθητικής συμμετοχής στα κοινά. Το σπάσιμο της αυτοδυναμίας σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί κατά κάποιο μεταφυσικό τρόπο τη λύση σε όλα αυτά. Ανοίγει όμως νέα πεδία δράσης. Ανοίγει την προοπτική της συχνότερης μαζικής παρέμβασης στα κοινά μέσω Γενικών Συνελεύσεων και αποτελεί κομβικό βήμα για την αποδέσμευση των δράσεων του Φοιτητικού Συλλόγου από τις ορέξεις της γαλάζιας πεντάδας.
Αμέσως μετά το σπάσιμο της αυτοδυναμίας, η φημολογία της ΔΑΠ περί ύπαρξης ενός σφιχτοδεμένου «αντί – ΔΑΠ» μπλοκ καταρρίφθηκε, με τον δραματικότερο ομολογουμένως τρόπο…
Βάση του καταστατικού (το οποίο στο Σύλλογό μας αποτελεί κάτι σαν Ευαγγέλιο) λίγες μέρες μετά τις εκλογές πρέπει να συσταθεί το νέο Διοικητικό Συμβούλιο. Κατά τους γραφειοκράτες αντιπροσώπωους των άλλων παρατάξεων τέτοιο πράγμα χωρίς Πρόεδρο, γραμματείς και φαρισαίους δεν μπορεί να υφίσταται και είναι και πολύ παράνομο μάλιστα. Αναγνωρίζοντας αναγκαστικά την κυρίαρχη αυτή αντίληψη για τα όργανα διοίκησης προτείναμε την αναλογική κατανομή των θέσεων του προεδρείου (πρόεδρος, αντιπρόεδρος, γραμματέας, ειδικός γραμματέας, ταμίας) κατά τον ίδιο τρόπο που αναλογικά μοιράζονται και οι έδρες του Διοικητικού στις υπόλοιπες δυνάμεις ως πιο δίκαιο τρόπο κατανομής. Σε αυτή την περίπτωση οι θέσεις θα μοιράζονταν ως εξής:
Συνολικός αριθμός ψηφισάντων / αριθμός θέσεων του προεδρείου = μέτρο έδρας
334 / 5 = 66.8
Σε κάθε παράταξη - σχήμα αναλογεί καθ’ αυτόν τον τρόπο 1 έδρα για κάθε 66.8 ψήφους που έχει λάβει. Τα ‘’υπόλοιπα’’ κατανέμονται και πάλι κατά τρόπο αναλογικό:
Παράταξη/ Σχήμα
Ψήφοι που έλαβε
Ψήφοι / μέτρο έδρας στο προεδρείο
Έδρες που της αναλογούν (Α' κατανομή)
Έδρες που της αναλογούν (Β' κατανομή)
ΔΑΠ
147
2,20
2
2
ΠΑΣΠ
102
1,53
1
2
ΦΑΠΑ
44
0,66
0
1
ΠΚΣ
29
0,43
0
Για να προκύψει όμως ο αναλογικός διαμοιρασμός των θέσεων χρειάζεται οι παρατάξεις να τον αποδεχτούν. Να αποδεχτούν δηλαδή τη… δημοκρατία και την απλή αναλογική! Η ΔΑΠ – ΝΔΦΚ διαφώνησε εξ’ αρχής. Όχι απλά είδε με καχυποψία την αναλογική κατανομή, αλλά την κατήγγειλε ως αυθαίρετη και (διακινδυνεύοντας να καταντήσει γραφική) άρχισε να διερωτάται μήπως ως πρακτική η απλή αναλογική είναι παράνομη! Αντ’ αυτού τι πρότεινε; Να κατεβαίνει για κάθε θέση κάποιος εκπρόσωπος από όποια παράταξη επιθυμεί και να ψηφίζεται ονομαστικά. Έτσι συνηθίζεται στο Τμήμα μας εδώ και χρόνια είπαν. (άλλωστε και το ρουφιάνεμα αριστερών στην ασφάλεια συνηθιζόταν στα ελληνικά Πανεπιστήμια για πολλά χρόνια. Ίσως γι’ αυτό το επανέφεραν…) Βάση εθιμικού δικαίου λοιπόν κατά τη ΔΑΠ έπρεπε να ψηφίσουμε πρόσωπα! Με αυτό τον τρόπο όμως μία παράταξη θα μπορεί να διεκδικήσει περισσότερες θέσεις από το προεδρείο απ’ όσες θα δικαιούταν αναλογικά. Θα ήταν τεράστια οπισθοχώρηση να δεχτούμε κάτι τέτοιο, το οποίο εκτός των άλλων θα προϋπέθετε προκειμένου να μην παρακωλύσουμε τη διαδικασία να στηρίξουμε και άτομα άλλων παρατάξεων για να λάβουν θέσεις στο προεδρείο. Αλλά ακόμη και αν το κάναμε δεν θα είχε κανένα νόημα αφού η Πανσπουδαστική τραβούσε σε δικά της μονοπάτια… Πρώτη της σκέψη (την οποία υπερασπίστηκε με σθένος) ήταν το «καμία συνεργασία». Η τακτική αυτή, εκτός του ότι είναι θεωρητικά και ιστορικά λαθεμένη και αποτελεί από μόνη της υπεκφυγή και παραίτηση, είναι και μία τακτική που αν όλες οι δυνάμεις επέλεγαν να την ακολουθήσουν, θα έδινε 4 από τις 5 θέσεις του προεδρείου στη ΔΑΠ και θα ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να της γίνει. Σε περίπτωση δε που εμείς αποφασίζαμε να συνεργαστούμε με την ΠΑΣΠ, το αποτέλεσμα όλων των ψηφοφοριών θα ήταν 4(ΔΑΠ) – 4(3 ΠΑΣΠ + 1 ΦΑΠΑ) συν ένα λευκό της ΠΚΣ, οπότε η διαδικασία θα έμενε και πάλι μετέωρη\Με την στάση τους αυτή καθυστέρησαν ανεπανόρθωτα τη σύσταση του συλλόγου, παρακολύωντας όλες τις διαδικασίες του.
Οι μέρες περνούσαν, η ΔΑΠ επέμενε στην αρχική της προσωπολαγνική τοποθέτηση, η δε Πανσπουδαστική έδινε ρεσιτάλ εκπλήξεων… Στην επόμενη σύγκληση για τη σύσταση του προεδρείου, ενημέρωσε τα έκπληκτα ώτα μας ότι τελικά θα συμμετέχει στην ψηφοφορία με την προϋπόθεση να υπάρξει… αναλογική κατανομή των εδρών! Αλλά οι εκπλήξεις δε σταματούν εδώ! Η Πανσπουδαστική βλέπετε έχει φτιάξει δικό της σύστημα απλής αναλογικής (!) στο οποίο σε αντίθεση με την πατροπαράδοτη απλή αναλογική, οι αριθμοί δεν παίζουν κάποιο ιδιαίτερο ρόλο. Απλά οι παρατάξεις μοιράζονται τις θέσεις μία – μία με κάποια αυθαίρετη σειρά! Επίσης με την αναλογική νέου τύπου που ανακάλυψε η ΠΚΣ (που προφανώς βασίζεται σε ανώτερα μαθηματικά τα οποία δεν τα κατέχουν κοινοί θνητοί), η ΠΚΣ παίρνει θέση και μάλιστα αυτή του γραμματέα, η ΔΑΠ με τη σειρά της κρατάει υποχρεωτικά… Πρόεδρο και Ταμία!
Στην επόμενη συνάντηση, αφού ούτε στη δεύτερη στάθηκε δυνατόν να ψηφιστεί προεδρείο, ο πρόεδρος της εφορευτικής, αν και παρουσιάστηκε στη διαδικασία δεν έφερε μαζί του ούτε το βιβλίο των πρακτικών, ούτε τη σφραγίδα του συλλόγου εμπαίζοντας ανοιχτά όλους τους παρευρισκόμενους. Το ζήτημα λοιπόν της κατανομής των εδρών πέρασε από τότε σε Γενική Συνέλευση Φοιτητών, η οποία ύστερα από συνεννόηση μεταξύ παρατάξεων και όχι με ψηφοφορία, (αντικαταστατικά δηλαδή αλλά εδώ δεν μπήκε νομικό θέμα, αφού ήταν πρόταση της ΔΑΠ…) ορίστηκε για την Παρασκευή 12/ 6.
Η πρόθεση της ΔΑΠ να σφετεριστεί όσο το δυνατόν περισσότερη εξουσία είναι γνωστή και καθόλου οι συνδικαλιστές της δεν έχουν διάθεση να το κρύψουν. Στα τμήματα που κράτησε την αυτοδυναμία για παράδειγμα όχι απλά δεν κατανεμήθηκαν αναλογικά οι έδρες και οι θέσεις στα όργανα συνδιοίκησης (Σύγκλητος, Κοσμητεία, Φοιτητική Μέριμνα κ.α.) αλλά μοίρασε τα πάντα ανάμεσα στα μέλη της ωσάν να ήταν η ίδια ο Σύλλογος, ωσάν να κατείχε το 100% της αποδοχής του κόσμου, όπως συνέβαινε και στο Τ.Μ.Σ. άλλωστε μέχρι πρόσφατα… Αλλά η δίψα τους για παντοδυναμία δε μας αφορά. Από την άλλη δε μας αφορά ούτε και η παθιασμένη διεκδίκηση από πλευράς της ΠΑΣΠ της γκλαμουράτης θέσης του Προέδρου. Το μόνο που μας απασχολεί είναι το γεγονός ότι εδώ και ένα μήνα ο Σύλλογος Φοιτητών του Τμήματος Μεσογειακών ουσιαστικά δεν υφίσταται! Ζητήματα πολύ σημαντικά, (εστίες, συγγράμματα, άσυλο, εσωτερική αξιολόγηση, παλιό στρατόπεδο) επανέρχονται επιτακτικά και κανένα όργανο του φοιτητικού συλλόγου δε λειτουργεί ώστε να αναλάβει δράση. Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί πολύ απλά, όλες οι παρατάξεις, με πρωτοστατούσες αυτές του δικομματισμού έχουν βάλει το πολιτικό τους συμφέρον πολύ πιο ψηλά από αυτό των φοιτητών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Η ΔΑΠ είναι σίγουρο ότι θα χρησιμοποιήσει τα παραπροϊόντα αυτής της παρωδίας για μαζική προπαγάνδα, για να τονίσει ότι μπορεί ο Σύλλογος στα χρόνια της αυτοδυναμίας να μη λειτουργούσε σωστά, αλλά τουλάχιστον υπήρχε! Και παρ’ όλα αυτά, η ΠΑΣΠ δε φαίνεται να ενοχλείται στο ελάχιστο από την υπάρχουσα κατάσταση. Μάλλον τα συλλογικά προβλήματα δεν την αφορούν, τώρα που το ρεύμα του σπασίματος της αυτοδυναμίας είναι φρέσκο και μπορεί ακόμη να στηρίζεται σε αυτό για να κερδίζει σε επίπεδο επιρροής κάποιους, ελάχιστους σίγουρα, υποστηριχτές. Η ΠΚΣ με τη σειρά της, μας δίνει την εντύπωση ότι καθόλου δεν έχει καταλάβει πόσο αντιδραστική έχει αποδειχτεί στην πράξη η τοποθέτησή της.
Εμείς δεν έχουμε θέση σε αυτό το παιχνίδι. Από τη στιγμή που δεν είναι δυνατόν σε αυτή τη φάση να διαλύσουμε την ιεραρχική δομή του Δ.Σ. και το προεδρείο του, δηλώνουμε ξεκάθαρα υπέρ της αναλογικής κατανομής των εδρών. Αυτός είναι ο μόνος δημοκρατικός τρόπος να κατανεμηθούν, τον υποστηρίξαμε από την αρχή, θα την υπερασπιστούμε και στη Γενική Συνέλευση της Παρασκευής. Το ποια θέση θα μας δοθεί τελικά στο προεδρείο δε μας αφορά πλέον. Στην κατάσταση που έχει περιέλθει ο Σύλλογος αυτό που προέχει είναι η σύσταση των οργάνων διοίκησής του. Περιμένουμε από τις άλλες δυνάμεις να επιδείξουν τη σοβαρότητα που αρμόζει στο θέμα και από τα μέλη του Φοιτητικού Συλλόγου, να παραβρεθούν μαζικά στη Γενική Συνέλευση, στηρίζοντας την αναλογική κατανομή των θέσεων του προεδρείου, ώστε να εξασφαλιστεί ότι καμία παράταξη δε θα καπηλευτεί εξουσία στις πλάτες του Φοιτητικού Σώματος.
Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
